شهرسازی پایدار

     ۱۳۹۴-۰۲-۲۶

shahr

شهرسازی پایدار :
پایدار بودن یک جامعه انسانی به چه معناست؟ پایداری معنایی نسبی دارد؛ پایدار ماندن یعنی به جلو رفتن –ادامه دادن. پایداری یک سمت و سو است نه یک مقصد. شهر پایدار شهری است که حافظ و ارتقادهنده رفاه اهالی چه در بلند مدت و چه در دوره متوسط است که در ضمن بالاترین کیفیت زندگی از آن بدست بیاید پایداری ایجاب می‌کند که تصمیم‌گیری یکپارچه در نتایج اقتصادی و اکولوژی و اجتماعی خوب به اجرا درآید.
پایداری محیطی به معنی حفظ سرمایه طبیعی است که ایجاب می‌کند ما انسانها در مصرف مواد تجدید شونده و در مصرف آب و منابع انرژی حد و اندازه را رعایت کرده و بیشتر از آنچه که سیستم‌های طبیعی می‌توانند فراهم کنند مصرف نکنیم. بعلاوه به یاد داشته باشیم که نسبت مصرف ما از منابع یکبار مصرف بیشتر از نسبتی نباشد که منابع پایدار تجدید شونده نتوانند آن را جبران کنند؛ بهترین مثال در این مورد نفت و سوخت فسیلی است که پس از تمام شدن دیگر تجدید نمی‌شوند.
بالاخره پایداری محیطی نیز به معنی رعایت این اصل مهم است که نسبت آلاینده‌های پراکنده در جو و در دامن طبیعت هرگز بیشتر از ظرفیت جذب شدن آن آلاینده ها در هوا و آب و خاک و بیشتر از توان تصفیه طبیعت نباشد.
پایداری نه یک رویاست و نه چیزی است که تغییر نکند؛ پایداری فرایندی خلاقه و داخلی و تعادل‌خواهانه است که تار و پود تصمیم‌گیری‌ها را در همه مواد تشکیل می دهد…. پایداری بستر مدیریت شهر یا قصبه‌ای است که در آن فعالیت‌ها، اکوسیستم شهری را به سمت تعادل سوق می‌دهد و هم آنرا غیرمتعادل می‌کند. هر شهر طبق مدیریت اطلاعاتی و اطلاعات جمعآوری شده از پروسه پایداری به عنوان یک واحد کل سازمانی عمل کرده، نتایج فعالیت‌های معنی‌دار آن علنی می‌شود.
جهان ما در حال به اتمام رساندن منابع خود است و از جنبه داخل و ورودی معینی منابع سوخت و آب غذا مسئله ندارد و اتفاقی هم نیافته است ولی نفرت مردمان جوامع غنی از آلودگی ها افزون تر شده و لذا قویا مستدل می‌سازد که بایستی قصبات خود را به مفهوم ومشخص پایدار تر نماییم.
ایجاد وضعیت بهتر در پایداری نسبی یک شهر ایجاب میکند که خصوصیاتی را که در الگوی وارده ها و خروجی ها اثر می گذارند ارزیابی کنیم. احتمالا در این راستابایستی خاک و آب و انواع ساختمان ها و سیستم های حمل و نقل و سازمان فضایی را لحاظ کرد.
اصول شهرپایدار:
• تصمیمات امروز نبایستی آینده کودکان و نسل آینده و آنچه را که در آینده برمی‌گزیند به خطر اندازند. همه ما مسئول اعمال فردی و گروهی خود هستیم.
• منابع طبیعی بایستی عادلانه موثر مورد استفاده قرار گرفته، پایداری جامعه فدای پایداری جامعه دیگر نشود.
• استفاده از منابع تجدید شونده مورد تائید و تشویق ما است و در ضمن استفاده از منابع غیرتجدیدشونده بایستی به حداقل برسد. مصرف منابع تجدیدشونده نبایستی بیشتر از میزان تولید تجدیدی آن شود.
• برقراری همکاری قوی و ارتباطات آزاد بین مردم و بخش اصناف و کلیه سطوح دولتی مهم‌اند.
• ما تنوع فرهنگی و اقتصادی و محیطی را ارج می‌نهیم.
• هر جامعه بایستی زمینه بهداشتی، حیاتی و بی‌خطری را برای تعامل انسان‌ها و تحصیلات و اشتغال و تفریحات سالم و سرگرمی ها و توسعه فرهنگی فراهم کند.
• پایداری به توانمندی جامعه اکوسیستم و یا به هر سیستم در حال فعالیت کنونی اطلاق می‌شود که می‌توانند تا آینده نامعلوم ادامه فعالیت داده، بدون اینکه بر اثر فرسایش و تهی شدن منابع کلیدی به حکم اجبار به سمت سقوط هدایت شوند.

چارلز جنکز در آخرین فصل کتابش این مسئله را خاطر نشان می‌سازد که نابودی زمین توسط ما منجر به نابودی ۲۷۰۰۰ گونه زیستی در یکسال می‌شود یعنی هفتاد و چهار انقراض در یک روز و یا سه نابودی در یک ساعت! مدارک جدیدتری براساس مجله تایم مورخ ۳۱ ژانویه ۲۰۰۰، این تعداد را بالاتر نشان می‌دهد یعنی صدها انقراض در یک روز!
گرم شدگی کره زمین، نازک شدن لایه ازن بعلت استفاده از انواع آلاینده ها، افزایش آلودگی محیط زیست و انقراض گونه‌های زیستی همه و همه با هم می‌آمیزند تا ضرورت بوم شناسی و مسائل زیست محیطی را برای آینده قابل پیش‌بینی گردانند. بطوریکه پیشی گرفتن خاکستری در برابر جهان سبز آینده، قابل تأمل ترین مسئله قرن حاضر به شمار می آید.
در این میان توسعه به عنوان یکی از بزرگترین عوامل تغییر محیط زیست و به تبع آن ساخت و ساز که جزو صنایع بزرگ در استخدام نیروی انسانی (صدها هزار کارگران ساختمان و فنون مربوطه)، باعث از بین بردن زمین‌های کشاورزی، فرسایش خاک و آلوده کننده محیط زیست و به مخاطره انداختن سلامتی و بهداشت مردم است و بر بحران انرژی دامن می زند. بحرانی که در اواسط دهه ۱۹۶۵ با افزایش میزان آلودگی محیط زیست هشداری به جهانیان محسوب شد، سبب تشکیل گروههای طرفدار محیط زیست که از حامیان محیط زیست در جهان بودند گردید و مفهوم گسترده ای تحت عنوان پایداری را پی گیری نمود.
اصطلاح پایداری (sustainable) برای نخستین بار در سال ۱۹۸۶ توسط کمیته جهانی گسترش محیط زیست تحت عنوان (رویارویی با نیازهای عصر حاضر بدون به مخاطره انداختن منابع نسل آینده برای مقابله با نیازهایشان) مطرح شد و هرروز بر ابعاد و دامنه آن افزوده می شود تا استراتژیهای مناسبی پیش روی جهانیان قرار گیرد.

در این جهان، معماران نیز همسو با سایر دست اندرکاران در پی یافتن راهکارهای جدیدی برای تأمین زندگی مطلوب انسان بوده اند. بدیهی است که زندگی، کار، تفریح، استراحت و … همه و همه فعالیت هایی می باشند که در فضاهای طراحی شده توسط معماران صورت پذیرفته و از آنجا که نقاط ضعف و قوت یک ساختمان بر زیست بوم جهان تاثیر مستقیم خواهد داشت، وظیفه ای بس حساس در این خصوص بر عهده معماران می باشد. کاربرد مفاهیم پایداری و توسعه پایدار در معماری، مبحثی به نام «معماری پایدار» آغاز نموده اند که مهترین سرفصلهایی آن با عنوان “معماری اکوـ تک”، “معماری و انرژی ـ معماری سبز” ایجاد می گردد. 

 

دیدگاه خود را بیان کنید

@

نرم افزار پیشنهادی