جایگاه آب در هنر

     ۱۳۹۴-۰۳-۰۶

ab

جایگاه آب در هنر: در هنر غرب هم آب نشانه حیات است . تصادفی نیست که «آنیبال کاراچی» در تابلوی «منظره ای از پرواز بر روی مصر» آب را به مرکز تصویر کشانده است .

آب سرچشمه اصلی و قلب هستی بخش هر منظر شناس آگاه است .

به رغم نقش زندگی آفرین ، آب به عنوان سمبل مرگ نیز به کار رفته است . این پدیده پیچیده هستی زا ، می تواند تهی ، تاریک و سرد نیز باشد . اعماق مرموز آب ها پیوسته جایگاه اهریمن ، جانوران مخوف و نیروهای شیطانی ناشناخته بوده و مردم از آن واهمه داشته اند . آب است که بی رحمانه کناره های ساحل را می شوید ، خاک را فرو می ریزد ، در خود حل می کند و با خود می برد . طغیان آب ویران کننده و حتی مظهر بی ثباتی و ناپایداری است .

«این جا کسی خفته است که نامش چون فرشته ای بر آب بود»

این عبارت را «جان کیت» بیست و پنج ساله برای نوشته سنگ قبر خود در گورستان انگلیسی رم برگزید . آب دشمن آتش و آتش دشمن آب و هر کدام به سهم خود ، مهیب ، غلبه ناپذیر و هول آور است .

آب و آتش ویران می کنند

و ما پایه های ویران مان را فراموش کردیم

محراب و آن سرود خوانان را

و مرگ آب و آتش اینجاست.

لئوناردو داوینچی پس از دیدن طغیان رودخانه ها که کناره ها را در هم می کوبد و به شهرها آسیب می رساند ، بر روی حرکات آب بسیار کار کرده است . او به چهره مهیب آب می نگرد و در دفترچه یادداشت خود می نویسد :

«بر خلاف اندیشه های عمومی در میان انواع وحشت ها ، آتش بزرگ ترین مصیبت نیست ، تخریب و انهدامی که در پی طغیان آب می آید ، از همه مهیب تر است .»

طراحی های ذغال لئوناردو از سیل و طغیان آب ، توده های در هم و پیچیده ای است ، سیاه و ترس انگیز که در عین حال جذاب و فریبنده است .

دیدگاه خود را بیان کنید

@

نرم افزار پیشنهادی