بادگیر در معماری سنتی

     ۱۳۹۴-۰۳-۲۵

2009-05-02_12.40.58_964908-b

بادگیر در معماری سنتی:

بادگیرها سازه هایی هستند که از قرن ها پیش در مناطقی از خاورمیانه و مصر با آب و هوای گرم و خشک، گرم و مرطوب، به منظور جابه جایی و خنک کردن هوای ساختمان ها مورد استفاده قرار می گرفته اند. در واقع، کارکرد اصلی بادگیرها، هدایت هوای بیرون به داخل ساختمان، خنک کردن نسبی و برقراری جریان طبیعی هوا در محل کار و سکونت مردم در شهرها و نقاط مختلف بوده است. بادگیرها برای برقراری جریان هوا در آب انبارهای عمومی و خنک نگه داشتن آب در این آب انبارها نیز کاربرد داشته اند. ایران از جمله کشورهایی است که با توجه به نوع معماری و آب و هوای آن، به ویژه در شهرهای جنوبی و حاشیه کویر از بادگیرها در شکل و اندازه های مختلف با سطح مقطع هایی چهار، شش و یا هشت وجهی و در بعضی موارد دایره ای به کار می رفت.

وزش باد، بین دهانه های بادگیر و در و پنجره های ساختمان، اختلاف فشاری ایجاد می کند که موجب برقراری جریان هوا به داخل ساختمان می شود. در اکثر بادگیرها این اختلاف فشار به گونه ای است که هوا از دهانه های بالای بادگیر وارد ساختمان شده و از در و پنجره های ساختمان و دریچه های پشت به باد بادگیر، خارج می شود. با این وجود، می توان شکل قرارگیری بادگیر را نسبت به ساختمان و اجزای اصلی آن به گونه ای انتخاب کرد تا اختلاف فشار ناشی از اثر باد، هوا را از در و پنجره ها به داخل ساختمان کشیده و به وسیله بادگیر خارج کند. در این صورت، بادگیر نقش یک هواکش را بازی می کند.

 

دیدگاه خود را بیان کنید

@

نرم افزار پیشنهادی